گروهى داخل آن مىشوند كه به آنها حقّيّه گفته مىشود » . گفتم : اى سَرور من ! آنها چه كسى هستند ؟ فرمود : « گروهى كه به خاطر محبّتشان به على عليه السلام ، به حقّ او سوگند ياد مىكنند ؛ ولى نمىدانند كه حق و فضيلت او چيست » . سپس ايشان - كه درودهاى خدا بر او باد - لَختى به من چيزى نگفت و آن گاه فرمود : « و آمده‌اى از عقيدهء مفوّضه بپرسى ! آنها نادرست مىگويند [ كه خداوند ، كارها را به ما وا نهاده است ] ؛ بلكه دل‌هاى ما ، ظرف خواست خداوند است . هنگامى كه بخواهد ، مىخواهيم و خداوند مىفرمايد : « و شما نمىخواهيد ، جز آن كه خداوند مىخواهد » . « 1 » سپس پرده به حالت اوّلش باز گشت و ديگر نتوانستم كنارش بزنم . امام عسكرى عليه السلام لبخندزنان به من نگريست و فرمود : « اى كامل ! براى چه نشسته‌اى ؟ حجّت پس از من ، از حاجتت خبر داد » . من برخاستم و بيرون آمدم و پس از آن ، ديگر آن جوان را نديدم . ابو نعيم مىگويد : من كامل را ديدم و اين حديث را از او پرسيدم و او برايم گفت . اين حديث را احمد بن على رازى با سند ديگرى نيز نقل كرده است . « 2 » 1 / 14 : ابراهيم بن محمّد بن فارس نيشابورى 771 . ابراهيم بن محمّد بن فارس نيشابورى « 3 » گفت : هنگامى كه حاكم ، عمرو بن عوف - كه

--> ( 1 ) . انسان : آيهء 30 ، تكوير : آيهء 29 . ( 2 ) . الغيبة ، طوسى : ص 246 ح 216 ، دلائل الإمامة : ص 505 ح 491 ، الخرائج و الجرائح : ج 1 ص 458 ح 4 ، كشف الغمّة : ج 3 ص 289 ( با عبارت مشابه ) ، منتخب الأنوار المضيئة : ص 253 ، بحار الأنوار : ج 25 ص 336 ح 16 . ( 3 ) . ابراهيم بن محمّد بن فارس نيشابورى ، از اصحاب امام هادى عليه السلام و امام عسكرى عليه السلام است . شيخ كشّى از عيّاشى در بارهء اين شخص پرسيده ، و او جواب داده كه : در بارهء خود اين شخص ، اشكال وجود ندارد ؛ امّا اشكال در برخى افرادى است كه وى از آنها روايت مىكند . از اين رو ، علّامه حلّى و ابن داوود ، او را در بخش اوّل كتاب‌هايشان آورده‌اند . شيخ موسى زنجانى گفته است : [ خبر ] وى حَسَن در حدّ صحيح است ( رجال الطوسى : ص 383 ش 5640 و ص 397 ش 5826 ، رجال البرقى : ص 60 و ص 18 ش 32 ، رجال الكشّى : ج 2 ص 812 ش 1014 ، خلاصة الأقوال : ص 7 ش 25 ، رجال ابن داوود : ص 33 ش 32 ، الجامع فى الرجال : ص 65 ) .